Het was weer de tijd van de grote jaarlijkse heksensabbat. Alle heksen hadden al heel lang niets van Zwarte Isadore gemerkt. Er gingen geruchten rond. In de heksenwereld werd gefluisterd dat Lea iets met de verdwijning te maken had, want ze waren samen het bos ingelopen. Lea had de verhalen over de verdwijning van Zwarte Isadore ook gehoord. Lea trok zich er niets van aan en vloog naar de bijeenkomst op haar nieuwe heksenbezem. Rik zat veilig in haar binnenzak en Xeres hing aan de twijgenbos.
Het was, merkte Lea, een spectaculaire aankomst. Het enige wat tegenviel, was het hoge parkeergeld voor de bezemstalling.
Direct na aankomst stapte een groep oude heksen op Lea af. Van een afstandje kwamen de andere heksen nieuwsgierig dichterbij.
‘Gegroet, edele vrouwen.’ Lea maakte een buiging: aan de heksenraad gaf ze al haar eerbied.
Esmeralda, de eerste onder haar gelijken, vroeg: ‘Zeg eens, Lea, had Zwarte Isadore je soms ontvoerd?’
‘Ja, dat klopt. Samen met Rik, mijn sprekende kikker. Ik vond dat zo gemeen. Ik heb haar gestraft.’
Esmeralda kneep haar ogen dicht. Zwarte Isadore straffen dat was bijna onmogelijk. Zoiets kon alleen een sterke heks of een heks met heel veel geluk. ‘Ze is verdwenen. Leeft ze nog?’
‘Oh ja, ze is kleiner gaan wonen en geniet van haar welverdiende modderbad. Ze is veranderd. Isadore wil zelfs wensen uitdelen. Maar een wens aanpakken van Zwarte Isadore lijkt me niet slim, vindt u ook niet?’
Het was duidelijk: alle heksen brandden van nieuwsgierigheid en kwamen dichterbij in een kring rond Lea en de heksenraad.
Esmeralda keek niet nieuwsgierig, eerder een beetje argwanend. ‘Ik ben bij haar huisje geweest. Althans, waar het ooit stond. Een zwarte plek was alles wat er te zien was en het stonk er naar zwarte magie. Weet je daar meer van?’
‘Zoals ik zei, ik heb haar gestraft en haar huisje met al die slechte magie verbrand.’ Alle heksen kwamen dichterbij; hier wilden ze geen woord van missen.
‘Hoe kwam jij aan een zwarte spreuk om brand te stichten.’
‘Gewoon. Ze had een zwart toverboek en dat heb ik gebruikt.’
De heksen achter de raad deden een stapje terug dat toverboek. Misschien hadden ze Lea onderschat. ‘Had het boek ook een naam?’
‘Ja, het heette Arbatel de Magica Veterum. Is dat belangrijk?’ De kring werd een stukje wijder. Sommige heksen keken bang en anderen sloegen hun handen voor hun mond. Weer anderen maakten afweertekens tegen het boze. De heksenraad keek Lea nu strak en bezorgd aan. Esmeralda vroeg: ‘Wat heb je met het boek gedaan?’ De spanning zinderde onder de heksen.
(Wordt vervolgd)
Wil je meer van me lezen? Mijn boeken vind je bij Ambilicious en Kobo. Bij Kobo-plus zelfs gratis. Ben je nieuwsgierig naar mijn volgende boeken? Wil je weten wanneer er een boek verschijnt? Stuur me (wimaf25wag@gmail.com) je mailadres achter en ik hou je op de hoogte.
Wil je het verhaal vanaf het begin lezen? Klik hier.