‘Kwaak.’
‘Ja, ja. Ik begrijp je. Het huisje is niet echt groot, maar het is van mij en deze heksenwijk was als enige nog beschikbaar. Je zult zien dat we het heel leuk hebben.’
Ze hadden het leuk. Maar ja, er moest wel brood op de plank komen. De inkt op Lea’s heksendiploma was net droog. Klanten had de heks nog niet. Om eten te kunnen kopen, gaf ze les aan kinderen. Rik alleen in het huisje laten, vond Lea niet gezellig. Ze nam Rik elke dag mee. De kinderen waren konijnen en cavia’s gewend. Een kikker was heel iets anders. Het duurde even voor ze Rik waardeerden. Daar had Rik iets op gevonden. Hij bracht hun tekeningen in zijn bek naar Lea. Prachtig vonden de kinderen het. De kinderen zagen Lea niet als heks; voor hen was Lea juf Lea en ze waren dol op hun juf, want die was lief en maakte hen aan het lachen met leuke heksentrucjes.
Er werd ook gewerkt. ‘Aap, noot, Mies’ leerde Lea aan de kinderen. Rik was slim en leerde, samen met de kinderen, lezen. Schrijven lukte niet, want hij kon geen pen vasthouden.
In het heksenhuis oefende hij het lezen in de toverboeken die de heks Lea open liet liggen. Waarom ook niet. Wie had er ooit gehoord van een lezende kikker? Rik was niet snel, want hij was klein en moest langs de woorden wippen.
Ook vandaag. ‘Hocus, Pocus, Pas. Ik kan spreken heel ras.’ Verschrikt bleef hij stilzitten. Had hij nu net een spreuk opgelezen om te kunnen spreken? Hij probeerde te kwaken en hij kwaakte prima. Alleen klonk het niet als zijn oude kwaken. Het klonk zoals mensen kwaken uitspraken. O jee, o jee. Voorzichtig zei hij: ‘Heks Lea.’
Die kwam direct de keuken uit, blij dat ze eindelijk een klant had. Ze zag niemand.
‘Lea, ik ben het.’
Lea keek waar het geluid vandaan kwam en zag alleen haar kikker. Schouders ophalend, wilde ze naar de keuken teruggaan.
‘Lea, ik kan praten.’
Nu keek Lea nog eens heel goed waar het geluid vandaan kwam. Ze zag alleen Rik opgewonden op en neer springen. ‘Kun je spreken? Ik wist niet eens dat je kon lezen.’
‘Ja, het spijt me. Lezen heb ik in je klas geleerd. Ik oefende lezen op je open toverboeken en per ongeluk sprak ik een spreekspreuk uit. Nu kan ik praten.’
Lachend klapte Lea in haar handen. ‘Leuk. Ik heb een sprekende kikker, heel bijzonder. Mooi.’
(Wordt vervolgd)
Wil je meer van me lezen? Mijn boeken vind je bij Ambilicious en Kobo. Bij Kobo-plus zelfs gratis. Ben je nieuwsgierig naar mijn volgende boeken? Wil je weten wanneer er een boek verschijnt? Stuur me (wimaf25wag@gmail.com) je mailadres achter en ik hou je op de hoogte.