‘Oh, ik heb het later verdwijnen. Zeg maar, zand erover. Ik hou niet van zwart.’ De heksen slaakten een zucht van opluchting. ‘Ik heb natuurlijk wel een paar spreuken uit het boek geleerd.’ In een klap was de spanning terug. De kring werd groter en groter.
‘Wat voor spreuken?’ klonk er woest afgemeten uit Esmeralda’s mond. ‘Ben je soms van Witte Lea in Zwarte Lea veranderd?’
‘Nee hoor. Ik wil alleen maar goede dingen doen, geen slechte. Een paar verdedigingsspreuken. Meer niet. Zwarte magie geeft me een vieze smaak in de mond. Ik hou niet van zwart, behalve als linten in mijn blonde haar. Staat me goed, vindt u ook niet?’
Gerustgesteld zei Esmeralda: ‘Hou het bij rood, bruin of groen. Dat zijn onze kleuren. Hoe kom je aan die Hexa B360? Het model is moeilijk te krijgen; er is een wachtlijst. En hij is heel duur.’
Lea klapte vrolijk in haar handen. ‘Die heb ik van Zwarte Isadore gekregen. Ik vond het zo lief.’ De eerste heksen ontvluchtten de sabbat.
Esmeralda keek Lea strak aan. ‘Meisje, je praat veel, maar zegt weinig. Ik moet bij jou heel goed tussen de regels doorlezen. Heb ik het goed als ik concludeer dat we Zwarte Isadore nooit meer terugzien?’
‘Nooit, nooit. Dat is zo definitief. Ik weet het niet, voorlopig niet, denk ik. Moet ik haar opzoeken en de groeten doen?’
‘Nee, laat maar. Isadore heeft geen vrienden onder ons. We gaan naar het banket. Jij komt bij ons zitten. Zwarte Isadore heeft zich heel erg vergist in jou. Die fout gaan wij niet maken.’ Even smoesde Esmeralda met de andere heksen van de raad. Die knikten. ‘We hebben een vacature in de heksenraad. We stellen je voor als kandidaat-lid.’
‘Ik ben helemaal niet zo’n sterke heks. Mijn vriendjes,’ ze wees naar Rik en Xeres, ‘hebben heel goed geholpen.’
‘Ja ja, het zal wel. Wie stemt tegen?’ Er ging geen hand omhoog. Maar vooral de jonge heksen keken stinkend jaloers. ‘Het is geregeld. We gaan aan tafel.’
In de jaren erna kwam Esmeralda met een paar collega’s vaak langs. Voor overleg, zeiden ze. Lea dacht er anders over. ‘Ze willen zekerheid dat ik niet de zwarte kant op ga. Dat wil ik niet. Een leuke vent wil ik wel.’
‘Uw wil geschiedde.’
‘Neeeee…’ Lea kon roepen wat ze wilde. Het was te laat.
Bijna direct kwam Xeres terug met een verward om zich heen kijkende man. ‘Is dit wat je bedoelt.’
‘Nee, Xeres. Breng die man terug. Doe dat nooit meer. Voor een man kan ik zelf wel zorgen.’
Van Zwarte Isadore is nooit meer wat gehoord en op een dag kwam er een leuke gitarist langs. Die is nooit meer weggegaan.
(EINDE)
Wil je meer van me lezen? Mijn boeken vind je bij Ambilicious en Kobo. Bij Kobo-plus zelfs gratis. Ben je nieuwsgierig naar mijn volgende boeken? Wil je weten wanneer er een boek verschijnt? Stuur me (wimaf25wag@gmail.com) je mailadres achter en ik hou je op de hoogte.
Wil je het verhaal vanaf het begin lezen? Klik hier.