Citaat De roep over de eeuwen heen
Mijn uitleg nam de scherpste kantjes bij hem weg. ‘Hm, je uitstraling is eerlijk. Oké, dan wil ik dat je met me speelt. Zing om te beginnen een vrolijk lied.’
Dat kon hij nu wel willen, maar ik wilde meer weten. ‘Ik heet Maura Girnigoe. Hoe heet je? En wat vind je een vrolijk lied?’
‘Mijn naam is Dragon. Een liedje over de natuur graag.’
Het was niet bepaald een originele naam, maar dat kon me niet bommen. Ik moest hem of haar de zin geven. Misschien kreeg ik dan meer te horen. Het was of zingen of ik zou in een braadstuk veranderen. ‘In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps tonight. In the jungle …’ Voor mijn ogen spoot het groen de grond uit. Dragon vond het prachtig, vliegend maakte hij een rondje om me. Zelf zweeg ik, geschrokken van de brul van een leeuw. De gele sabeltandleeuw kwam razendsnel dichtbij. Weglopen was zinloos en ik dankte God op mijn blote knieën voor de vuurkracht van Dragon. Vanavond at hij braadstuk.
Ik kon maar beter voor een minder gevaarlijk lied kiezen. ’Blackbird singing in the dead of the night, take …’ Weer gebeurde hetzelfde, althans de jungle verdween, beuken verschenen in wat nu de ochtendschemering was. En de merels zongen uit volle borst. Dragon vond het schitterend, hij zat kwispelstaartend mee te janken. Misschien wilde de draak nu praten. ‘Het is een vreemd gebied waarin je woont.’
‘Het is inderdaad een magisch gebied. Dat helpt, maar deze veranderingen doe jezelf.’
Het leek me sterk dat ik zoveel invloed op de natuur had. ‘Kom op zeg, dat kan toch niet. Leg het me uit, alsjeblieft.’
‘Die voorouder van je zong ook. Jouw liedjes zijn vrolijker. De natuureffecten hebben te maken met jullie heksenkwaliteiten. Die kan ik lezen. Het belangrijkste is jullie vermogen beelden op te roepen en tot leven te brengen.’
Hoe goedgelovig dacht die draak dat ik was? ‘Dragon, dat is onzin. Dat kan ik niet.’
‘Heb je het weleens geprobeerd?’
Ik zweeg. Als kind kon ik een complete droomwereld oproepen. Toen ik opgroeide, deed ik dat niet meer. Noch mijn moeder, mijn tante of oma had ik ooit op zoiets betrapt. ‘Misschien heb je gelijk, ik heb een vage herinnering aan het oproepen van beelden. Hoe kom ik erachter hoe dat werkt?’
Dragon wilde nog een lied.
Ik hield het aan de veilige kant, geen leeuwen meer voor mij. ‘Here comes the sun. Little darling, I feel the ice is slowly melting. Here comes the sun.’ Dit keer zong ik het helemaal uit, tenslotte was de tekst niet moeilijk. Veel zon volstond en het smeltende ijs lebberde Dragon op tot hij genoeg had.
Geef een reactie