Proloog zes
![proloog](https://eenverhaalschrijftzichzelf.eu/wp-content/uploads/2023/08/368328242_10232419721382150_4320687387315417040_n-1024x1024.jpg)
Shaun had hem uitgeput en de spreuk van Caitlyn pinde hem vast. ‘Caitlyn, geliefde, kom met me mee, ik heb je bevrijd van je ontvoerder, kom met onze kinderen naar mijn burcht. Daar ben je veilig.’
Haar gescheurde lievelingstapijt liet haar onverschillig, het puin, de zwaar beschadigde dikke plafondbalken, de versplinterde meubelen, het extra licht door het grote gat in de halve meter dikke muur: het zei haar niets. Dat de haardmantel in stukken lag, interesseerde haar niet. Alles wat ze zag was het lichaam van Shaun met de benen in een vreemde hoek onder zich, voor Shaun bestond geen hoop meer. Wraak wilde ze. ‘Gestoorde gek, sterf en verdwijn onder de steen waar je thuishoort, broedermoordenaar. Nescius. ‘
Naar de bewusteloze Dwaine keek ze niet om, straks sleepte ze hem naar de martelkamer en hakte daar net zo lang stukjes van zijn lijf tot hij smeekte om een bevrijdende dood. Ze richtte zich op de Vikingen. Wraak wilde Caitlyn, wraak overheerste haar gedachten. Haat borrelde op tegen de moordenaars van haar geliefde. Eeuwige verdoemenis, in een onpeilbaar lijden, tot het einde der tijden kregen ze. Zonder enige bedenking weefde ze de spreuk die ze ooit fluisterend leerde uit een verboden toverboek. Het was pure nieuwsgierigheid van een jonge tovenares die het boek uit de stevig gesloten kast pakte en ze had nooit gedacht dat ze ooit zwarte magie zou bedrijven. ‘Excellium Diablo, da mihi Lagarfljótsormurinn, da mihi, da mihi Diablo … ‘
De haren van de Vikingen stonden ver van het hoofd af, ze voelden de lucht vibreren. Caitlyn riep iets op uit de diepe duistere spelonken van de hel! De mannen voelden het niet alleen, ze hoorden het onmenselijk aanzwellende gebrul van het monster in wording naderen.
Bevroren, wachtend op het monster, kon Svein geen kant op tot hij, dol van angst, slaagde het scherp van de dolk in zijn hand te drukken en de paniek van zich afschudde. ‘Dood haar, ze mag die spreuk niet voltooien,’ gilde hij naar zijn makkers. Zweet druppelde van hun hoofden, hun verglaasde blikken zagen de hel naderen, aan hen had Svein niets.
(Word vervolgd)
Toelichting
Proloog een is het eerste hoofdstuk van ‘Draken, reuzen en zwarte dwergen.’ YA fantasy over een tovenaarstweeling jagend op hun zwarte oom, de moordenaar van hun ouders.
Nieuwsgierig? Deze link brengt je naar een inkijkexemplaar en toon de eerste pagina’s van het verhaal.
Hier vind je mijn contactformulier
Zo ga je naar mijn persoonlijke Facebook
Dit is mijn Instagram-account.
Geef een reactie