Opnieuw hoorde hij ‘schip ahoy, schip ahoy, schip ahoy.’ Dit bestond niet. De huilende wind en de afstand maakten het onmogelijk dat een stem van de Vliegende Hollander hen kon bereiken en toch klonk het alsof Willem pal naast hem stond.
Jacobus kende de legende van het spookschip. Elke zeeman kende het verhaal en zeker bij het ronden van de kaap leefde elke weldenkende zeeman in angst. Kapitein van der Decken probeerde de kaap te ronden ondanks het aanzwellende protest van de bemanning. Hij schoot zijn pistolen leeg, trok zijn sabel en smeet de stuurman overboord. Vloekend bedreigde hij de smekende bemanning. Hij riep: ‘God of de duivel … de Kaap vaar ik om, al moet ik varen tot het laatste oordeel.’ Zulk een hoogmoed konden God noch de duivel accepteren. In een zeldzaam vertoon van samenwerking stemde God in met de straf van de duivel: eeuwig moest het schip blijven rondvaren op zee.
En nu was het zover. Hij ontmoette de Vliegende Hollander. Opnieuw sprak van der Decken: ‘Schip ahoy, schip ahoy, schip ahoy.’ Echter, nu hoorde hij ook de bemanning van het spookschip. ‘O zeeman, keer vandaag terug en vaar niet langer mee. Of met ons zul je sterven op de eindeloze zee.’ Hun zachte zingen schudde de verstijving voor het spookschip van hem af. Jacobus sloop weg. Waar kon hij zich goed verstoppen tot deze krankzinnigmakende verschijning was verdwenen onder de duistere maan. Hij probeerde de cooy-brug, het lage dek aangebracht over een deel van het vrachtruim.
Hij had de veiligheid bijna bereikt, toen achter hem klonk: ‘Daar, daar sluipt hij. Grijp hem.’
Hij kon schoppen, stompen, bijten en krabben zoveel als hij wilde; uiteindelijk lag Jacobus vastgebonden op het dek. Van hogerop keken de kapitein en de officieren zwijgend toe. Van hen hoefde hij geen hulp te verwachten. Hij zag het eind hout op zich afkomen en het laatste wat hij hoorde was: ‘Jacobus, jij bent de jongste en niet eerder op zee geweest. Doe Willem de groeten.’
Hij was grijs, een beetje doorzichtig. Gekleurde diamanten zou hij nooit in zijn handen hebben en zijn kinderen moesten voor hun eigen toekomst zorgen. ‘Aan het werk, jij,’ de schop van Willem ging dwars door hem heen. In de verte zag hij de Lijster verdwijnen in de, nu rustige, nacht.
(Slot)
Wil je meer van me lezen? Mijn boeken vind je bij Ambilicious en Kobo. Bij Kobo-plus zelfs gratis. Ben je nieuwsgierig naar mijn volgende boeken? Wil je weten wanneer er een boek verschijnt? Stuur me (wimaf25wag@gmail.com) je mailadres achter en ik hou je op de hoogte.
Geef een reactie